Розов зајак

Соу, бев на Аларм, не дека сајтот се труди претерано да ви укаже на тоа дека се одржал. И да разјасниме уште сега, баш убаво си поминав. Единствено мрчам бидејќи сакам да си цртам цртежи во Пејнт.

Беше во сила онаа стандардната фестивалска заповед: “нема да внесуваш храна и пијалок од никаков вид, има да купуваш од нашите”. Чак што Норис, прво те прашуваа дали носиш храна, па после дали носиш оружје. За дрога никој ништо не спомнуваше, иако еднаш кога бев без ранец детално ми го прегледаа кутивчето од Орбит бомбоните (со батериска ламба <- глуп израз). Инаку, беше сосема можно да се направи следниот момент, кој не би можел да го објаснам без да цртам во Пејнт:

(каде што R е рецепцијата пред влезот, тоа со црвените шари е рампата, 1 е точка пред влезот за Љубаништа, 2 е точка после влезот, а имаше и уште нешто што требаше да објаснам ама не се сеќавам што е)

Сосема вообичаена појава беше, на пример, да дојдеш до Љубаништа (1), да те претресат на влез, (2) да ти текне дека треба да прашаш нешто на рецепција, да се вратиш (R), да прашаш, и на влегување пак да те претресат, и покрај тоа што тукушто те виделе како излегуваш и до каде одиш и дека не зимаш ништо ново. Во теорија, ако се палиш на такви работи, можеше три дена да не правиш ништо друго освен да осцилираш помеѓу точките 1 и 2 и на секои 5 секунди да те претресуваат, небаре можеш волната од џемперот што го носиш во ранец да ја оживееш повторно во овца, па овцата да ја заколеш, да ја испечеш со твоите пирокинетски способности и да се обидеш да внесеш овчо месо за ручек. Што пак нема смисла, пошто тоа можеш и внатре да го направиш, каде што нема никој да те претресува.

Друга варијанта на ова девијантно однесување (и не мислам на онаа дигресија со овцата, туку на делот со осцилирањето, што кајнда ја побива идејата на пишување “ова девијантно однесување”, кога и онака треба да објаснувам што е) е да отидеш дваесетина метри подалеку од точката 2 и од One да ти дадат од онаа ужасна бесплатна брендирана кумановска вода (сериозно, како можеле да утнат вода?), па да се вратиш накај 1, и кога ќе се обидеш да се вратиш до 2 да ти ја фрлат водата.

Дали бевте и вие на Аларм? Дали ви текнува на некаков добар баг со претресувањето (да се впараглајдаш во Љубаништа за да внесеш храна е стара финта, не се важи)? Коментари, дами и господа, коментари.

P.S. Сигурно и Ребека ја пее Почесна стрелба на концерти. Дали тоа значи дека сега и Ребека може да се нарекува Мизар (ОК, еве, ако земе во бенд некој член на оригиналните Мизар)?

Семафорите, заедно со ЈСП, се за мене уште еден фасцинантен дел од секојдневниот превоз низ Скопје. Уште од времето на Трифун се токмев да му се појавам на градоначалникот во канцеларија и да му понудам за некоја мизерна плата да ги препрограмирам семафорите во Скопје да работат по некаква координирана логика. Знам дека никој нормален не би ме пуштил мене во канцеларија на градоначалник, па така планирав да влезам низ прозор надвор од работно време, и сабајле да го пречекам Трифун, свртувајќи се драматично на столчето додека ја галам мојата мачка*. Или тоа, или да фатам врски.

Како и да е, не го направив тоа, можеби поради тоа што никогаш не стигнав да набавам соодветна мачка, можеби поради тоа што не сакав да се задоволам со ништо помалку од демонска мачка како на Димитар и Росица. Не би ја рестартирал таа иницијатива во денешно време, најмногу поради тоа што гледам нешто слајтли налудничаво во очите на Коце, небаре е градоначалник на некој луд град од хорор филм во кој луѓето се сите психопати а семафорите работат нелогично. Кога би ме нашол неовластено во канцеларија, едноставно смирено би ја затворил вратата и ролетните/завесите од прозорците, по што публиката само би чула пригушен но забележливо неприроден звук, проследен со моите избезумени врисоци, како и тие на мачката, при што би им паднало жал за мачката, бидејќи мојот лик и онака беше крајно недопадлив.

Во секој случај, јас сум голем обожавател на оној дел од семафорниот систем што се однесува на пешаците. Особено ги сакам оние места каде што е можно да се убиеш од дремење чекајќи на црвено, а да нема ни можност да помине автомобил од таму. Да, на тебе мислам, раскрсницо кај Соборна, каде што за малку ќе ме казнеа пошто поминав улица кога на сите (да, и на мене) им беше црвено, но, за среќа, бев натоварен како магаре, па на полицаецот му падна жал (секако, после кармата ми врати со тоа што шоферот во ЈСП немаше да ми врати кусур**). Сепак, некако помила ми е онаа раскрсница кај мене таму, каде што обично нема жива кола после првите пет секунди чекање на црвено, ама кога ќе се запали зелено вртат другите и мораш да чекаш да поминат, што обично трае додека не се запали пак црвено. А полиција демне таму, чекаат само да направиш погрешен потег: “Go ahead. Make my day.” Да не збориме што ако поминуваш таму во ниедно време ноќе, ни семафор, ни ништо не те спасува ако некој решил дека ќе ги користи “празните” улици да си ги оствари неговите Need for Speed фантазии.

Во последно време, забележувам една нова тенденција кај семафорите за пешаци: се помалку и помалку се свртени накај пешаците. Дури и ако ја имаш таа среќа да работи семафорот, ќе треба да правиш вратни акробации за да видиш што свети преку ден. Морам да признаам дека на почетокот не ми беше јасно на каде се вртат сите семафори, па си ковав секакви теории за заговори (во главно бидејќи си купив нова наковална, па сакав да ја испробам***). Подоцна, откако им оставив малку повеќе време за вртење, сфатив дека тие всушност бавно се вртат накај местата каде што чекаат полицајците, нешто како сончоглед, само механичко. Полицајцоглед, иф ју уил. Тоа и има смисла: треба некој да те види како го кршиш законот, а џабе ќе те види ако не го кршиш законот. Два тетреба (тетреба? тетреби? шодае) со една наковална.

Искрено, ме нервира оваа тенденција само ради тоа што никако не се случува да се поклопат семафорите од прва категорија (тие што палат зелено само кога има зголемени шанси да те собере кола) и тие од втора категорија (тие што секој ден се свртени малку поналево), па барем тие семафори што ми се бескорисни да не ги гледам. Ќе ми помогне да не се чувствувам како кретен секогаш (…) кога треба да чекам да тргнат автомобилите накај мене за да почнам да поминувам улица.

* Тешко е да се игнорира перверзниот контекст тука, знам, но имајте го во предвид ова: јас сум машки, хетеросексуален басист. So, yeah…
** Дали само на мене ми е иронично тоа што кармата ми враќа со тоа што не ми враќа?
*** Потајно се надевам дека јас не сум единствениот што го наоѓа перверзниот контекст тука, иако ме обесхрабрува по малку фактот што сигурно само машките читатели на блогов ќе одговорат со: “јас знам како можеш да ја испробаш”, проследено со шмекерско смајли. Да заокружиме на “со здравје да си ја користиш”, може?