I should be, like, a spanking superhero
Dress up in tights at night and go around spanking people
No butt cheek would escape the palm of my hand
And the people of the world would reward me with boobies
23
јан
Of Spanking
15
ное
Фурија
(благодарности до Њук за почетната инспирација)
[10:36] Goldsmith: Neso peacki, furija?
[10:38] Goldsmith: Imase nekoi skopski pankeri, ako ne gresam
[10:38] Goldsmith: Imaa nekoja pesna, neso nafurana furija
[10:40] Goldsmith: Vo MKC ja slusav taa pesna, ako ne gresam
[10:40] Goldsmith: Loser fest ili sl.
[10:42] Goldsmith: SK02 bea, spored moite istrazuvanja
[10:42] Goldsmith: http://www.last.fm/music/Sk02
[10:43] Goldsmith: Dobri bea togas, ama toa mislam deka im bese posledna svirka
[10:43] Goldsmith: Uste togas bea so gitarist pomalku, posto se ispokarale prethodno
[10:46] Goldsmith: Mislam deka bese 2002
[10:46] Goldsmith: Siniac pobedija taa godina
[10:49] Goldsmith: Ama togas imase finta vo pravilata
[10:49] Goldsmith: Ne im davaa album odma, trebase da gi pobedat Litiumci vo fudbal
[10:56] Goldsmith: A vo toj period jas odev na nekoj kurs za mrezi sto go licencirase Cisco po srednite skoli
[10:57] Goldsmith: I od tamu resivme so Spire da odime da ja gledame desavkata posto metalci sto igraat fudbal == win
[10:59] Goldsmith: I koga stignavme tamu (vo Skate Park, kjavekje), vidovme lugje na kupce
[10:59] Goldsmith: I bevme kao WTD?
[10:59] Goldsmith: I se doblizivme i vidovme deka igraat onakvo fudbalce
[11:00] Goldsmith: Ovakvo: http://en.wikipedia.org/wiki/Table_football
[11:01] Goldsmith: I stignavme taman na vreme da vidime Svedo kako gi diga racete pobedonosno
[11:30] Goldsmith: Kako na film bas, tocno vo najjakiot moment
[11:30] Goldsmith: Iako siguren sum deka koga ja izvadile masata bilo isto taka jak moment
[11:40] Goldsmith: Ama znaes kako e, ne moze se da se stigne
[11:40] Goldsmith: Drugi vreminja bea toa
[11:40] Goldsmith: Obrazovanie pred seir
[11:47] Goldsmith: Sekako, najslatko e koga ke ti se pogodi vo edno, obrazovanie i seir
[11:48] Goldsmith: Ama toa retko se slucuvase, da se slucuvase pocesto, moze ke sakavme da ucime povekje
[11:48] Goldsmith: Ne znam sega kako e so decava, oni so kompjuteri na skolo, cel den na Facebook
[12:02] Goldsmith: Ma da, jas ne primetuvam nesto mnogu seir na Facebook
[12:02] Goldsmith: Barem ne na mojot Facebook
[12:02] Goldsmith: Ili mozebi stvarno nema nisto podobro od _____* SUCKS BASSIST COCKS!!!111!!!
[12:08] Goldsmith: Ili mozebi samo ne sledam dovolno interesni lugje
[12:27] Goldsmith: Moze treba da pocnam da sledam random lugje
[12:27] Goldsmith: Onaka, na ulica, vo park ili sl.
[12:46] Goldsmith: Could get in trouble, though
[12:46] Goldsmith: The legal kind or the gay kind
[12:47] Goldsmith: Or the unkind
[14:18] Goldsmith: Or the bunkind
[14:18] Goldsmith: BTW, imase nesto epten vazno za posle sto trebase da ti kazam, ama cim me ignoriras, nema veze, valjda si zafaten
[14:19] Goldsmith: I plus, Bunkind
[14:19] Goldsmith: Koja mentalna slika
[14:19] Goldsmith: Kao, cela rasa lugje-banicki
[14:19] Goldsmith: Vaka zvuci kako zaebancija, ama deka nema da se pomocas vo gakji ako gi vidis kako doagjaat nakaj tebe onaka poleka, zakanuvacki
[14:21] Goldsmith: Onaka, zamisli te nosat kaj nivniot kral
[14:21] Goldsmith: The Bun King
[14:21] Goldsmith: I on ti vika: “Sega mora da te ubieme posto ja znaes nasata tajna”
[14:21] Goldsmith: (posto ti pred toa ke gi imas procitano tajnite sostojki od koi se sostaveni lugjeto-banicki)
[14:22] Goldsmith: Arno ama, kerka mu ke se zaljubi vo tebe, posto si gitarist, i ke go moli tatko i da ne te ubiva
[14:22] Goldsmith: And she’s one hot bun ;0
[14:23] Goldsmith: Pa kralot ke bide kao, kako moze taka, a ona ke go ubeduva deka ako se zemete ti i ona toa moze da zapocne nova era na mir megju lugjeto-banicki i lugjeto-lugje i vekje nikogas nema da mora da ziveat vo strav
[14:25] Goldsmith: I ke vi gradat spomenici za nikogas da ne bidete zaboraveni
[14:39] Goldsmith: Sekako, toa ne e nisto vo sporedba so toa sto ke go napravat vasite deca
[14:40] Goldsmith: Najprvo od se, ke otkrijat kako po gjavolite mozat da se razmnozuvaat lugje i Bunkind
[14:45] Goldsmith: Ej, znaes sto mi tekna?
[14:45] Goldsmith: Posto se povekje deca, ke moraat da spijat vo onakvi sobi
[14:45] Goldsmith: So bunkbeds
[14:45] Goldsmith: Get it
[14:45] Goldsmith: BUNkbeds?
[14:50] Goldsmith: You get it
[14:57] Goldsmith: Anyway, nemoj da se zaebete i da gi pratite vo covecko skolo
[14:57] Goldsmith: Bi gi izele zivi
[14:57] Goldsmith: Moze i bukvalno
[15:08] Goldsmith: A moze i bukvalno da gi izedat zivi bukvalno, ako prethodno gi iseckaat vo forma na bukvi
[15:08] Goldsmith: Hmm
[15:09] Goldsmith: Humans are sick, brutal bastards, man
[15:24] Meebo Message: Joe is offline
*Цензурирано, да не речете сум бил гад. Не дека не сум.
За време на една од моите стандардни патувања низ овој град со помош на ЈСП, некаде околу Лептокарија ја имав таа чест и привилегија да се возам со купче седмоилиосмооделенилимаксимумпрвасредношколки (и, секако, седмоилиосмооделенилимаксимумпрвасредношколци). Иако немам обичај да ги слушам разговорите на малолетничките како би дознал што сака денешнава младина за да го искористам тоа во перверзни и мошне нелегални дејствија, овој пат ми падна еден муабет во уво. Еден седмоилиосмооделенилипрекусилапрвасредношколец прашуваше една седмоилиосмооделенилипрекусилапрвасредношколка околу музиката што ја слуша. Оваа беше раперка, а овој очигледно не, па мораше да импровизира за да покаже колку е наслушан светски човек, и да претпостави дека оваа го слуша Слаткар.
Тука морам да направам мала дигресија. Во мое време, децата слушаа тоа што е популарно, чисто пошто друго тешко се наоѓаше. Ако си металец, слушаш Металика и не се заебаваш. Деновиве, слушам нешто Интернет имало, па ти уште од прво оделение ако се решиш да бидеш металец можеш комотно да се пофалиш дека ги слушаш Defenders of Tanelorn од Грузија.
Така што, не. Типкава му одговори со: “Слаткар може на мене да ми се фати за пичкава.”
Кога ќе размислиш, слаткарството и не е толку лоша професија. Пиеш боза. Фаќаш женски гениталии. Да, ризикот од дијабетес секогаш демне, но кога си поминал пола живот до гуша со еклери, ваљда доста ти било. Секако, тука се и женските гениталии на кои не би требало да влијае твојата болест. Освен ако не си во некој бизарен хорор филм во кој си оживеал шекерна женска, ама па и тогаш ти останува фаќањето, ако ништо друго.
Се прашувам дали има некоја еквивалентна професија за цицки. Во стил, биди пекар и фаќај цицки. Тоа би вредело дури и да земеш дополнителни часови следниот пат кога професорката ќе ти стави тројка по Гевреци.
Сега ми текнува дека младичот можеби и намерно ја прашувал тоа типката, бидејќи бил средно слаткарско. Хмм. Уште една пропуштена прилика во животот.
P.S. Слаткар = Slut Car. Coincidence? I think not!
11
мај
Знаеш што?
Сум приметил дека многу ретко знам што.
Miss Gates says:
znaes sto?
Goldsmith says:
Конечно отиде да купиш мармалад за на доручек арно ама по пат ти текна дека си го заборавила новчаникот па си се вратила да го земеш ама после ти текнало дека уствари не користиш новчаник?
Miss Gates says:
ne
iako zvuci kako avantura
Goldsmith says:
Huh
Јас баш мислев дека е тоа
Оу уел
Во тој случај, не знам што
Годинава, благодарение на немањето човечки услови каде што може бенд да вежба во Скопје, стигнав дури четири филмови да гледам на СФФ. Обично максимум на два стигам, така што ова го сметам за голем успех, иако целев на 5-6, но од македонските филмови не гледав ништо, било ради бескартица (Punk’s Not Dead), било ради недоразбирања со распоредот (Маклабас), било ради неможноста да се телепортирам (Светло сиво). Како и да е, сакав да кажам по нешто за филмовите што ги гледав.
狄仁傑之通天帝國, или по нашки: Детективот Ди и мистеријата на фантомскиот пламен
Кинеска акција од “Холивуд гомна да јаде” тип. Сите визуелни аспекти на филмов до еден се феноменални. Добро, можеби компјутерските ефекти на места не беа баш најдобри, но тоа е последица на употребувањето на компјутерски ефекти за се живо деновиве. А не се толку страшни малку забележливите компјутерски ефекти кога филмот е веќе скроз откачен, до тој степен што (можеби мал спојлер, ама не верувам) има сцена каде што главниот лик се тепа со неколку компјутерски генерирани елени (што, ако размислам малку, алудира на тоа дека Свештеникот е всушност Дедо Мраз?). Малубројната публика беше добро расположена, па мислам дека сите добро се забавувавме на ваквите сцени. Кинеската традиција на сајла-асистед сцени не беше толку забележлива, што исто е за пофалба. Не е дека не употребувале по 70 сајли по сцена, туку дека добро ги скриле и не претерале. Малку ми пречеше целиот момент на лајт кинеска пропаганда што го има во сите високобуџетни кинески филмови во последно време, но тоа е само бидејќи сум навикнат на американската.
Инаку, имам чуено дека за стандардите на режисерот, Цуи Харк, ова е мирен филм, така што морам да гледам нешто друго од него.
Вреди да се спомне дека ликовите во филмот се базирани на вистински историски личности, така што еквивалентно на ова би било ние да снимиме акција за Гоце Делчев како се препуцава со Османлиите во напуштени згради. Па, македонски филмаџии, што чекате?
Оценка според системот на оценување на СФФ14: Боли глава (крајно сили, ама убав за гледање а и забавен).
Kaboom, или по нашки: Експлозија
Најфасцинантниот бескорисен податок туке е дека Kaboom е добитник на Queer Palm во Кан. Queer Palm е наградата што ја даваат на најпедерскиот филм на фестивалот, и тоа што постои ваква награда е само по себе ос’м. Колку и да се трудам, не можам да смислам подобар опис за дејствието на филмов од тој што го најдов на Википедија, така што само (лошо) ќе го преведам релевантниот дел:
Жените од неговите соништа почнуваат да се појавуваат во неговиот вистински живот, доведувајќи до тоа Смит да се прашува дали пронашол заговор што може да го промени светот, или само се соочува со последиците на халуциногените колачиња што ги изел на забава.
Опасно откачен филм, од типот на тие што на сред филм се прашуваш: “Што по ѓаволите гледам јас, човече?” Не ми е јасно како успеале да натрупаат толку ненормални елементи во еден филм, да остават место за најфраерските реплики во филм после Juno (благодарение на ликот на Хејли, која инаку во инверзија на стандард gay best friend моментот е најдобрата лезбејска другарка на главниот лик) и да му дадат на сето тоа еден мрсен шлаг од fanservice што претпоставувам дека важи без разлика на полот и сексуалната ориентација на гледачот. И крајот. Хесус, крајот.
Тука помогна и одличната публика во малку поднаполнетиот Милениум, особено типот што седеше некаде десно од мене и се дробеше од смеење на секој слајтли геј момент во филмот (значи, на пола филм), испуштајќи еден така фин висок (не доволно за да биде иритирачки) звук што беше невозможно да не се орасположиш во тој момент. А вреди и да се спомне таа група на луѓе од левата страна што го игнорираа лошиот македонски титл и, како мене, се дробеа од смеење на се што ќе лупне Хејли.
Оценка според системот на оценување на СФФ14: Боли глава (не знам дали некој може да го сфати сериозно, ама не е воопшто лош за гледање).
Dharma Guns (La succession Starkov), џабе и да го преведам
Прво, тој што ја прави програмата за СФФ треба да го научи концептот на спојлер и да не го издава крајот на филмот во описот од три реченици. Додуша, тоа не е многу важно со оглед на тоа дека имам памтење на златна рипка, и откако си обележав дека сакам да го гледам филмов, тотално заборавив што сум прочитал за него (”бла, бла, сајберпанк, бла, бла“). Море, како не е важно, да знаев што ќе испадне на крајот ќе си отидев после пола саат, како човек.
Зомби апокалипса, патување низ времето, телепатија… Звучи добро, нели, другари СФ-гикови? Епа звучи, ама пенис дека ќе видиш нешто од тоа во филмот (добро, да бидам фер, тоа со телепатијата се состои од еден дел каде што на екранот се појавува “(телепатија)”). Само се алудира дека нешто крајно добро се случува некаде во позадина, додека ти седиш и гледаш еден тип како вика: “Црниот пазар. Крв. Крв. Крв.” и од време на време се дере без причина. Ќе го искритикував и дека збори англиски без причина од време на време, ама екш’ли ми текна дека и јас го правам тоа.
Dharma Guns е преарт филм дури и по француски стандард. Не сум до толку претерано мејнстримаш (сакате добар француски суптилно пост-апокалиптичен филм? Delicatessen), ама сметам дека во моментот кога филмот ти е до толку арт што изгледа како да е пародија на арт филмовите, тогаш си претерал. Не го спасуваат ни обидите да се емулираат фенси режисерите од шеесетите и порано.
Оценка според системот на оценување на СФФ14: Со болка во желудец. Саундтрекот беше прилично добар, дури и останав на одјавната шпица само за песната да ја дослушам, па ако знае некој како да го најде… За сега само една песна идентификував.
Outrage, или по нашки: Бес. Бес, бе. Не е баш.
Откако ме разочараа Французите, решив да се вратам на старите добри насилни Јапонци. Наводно, режисерот/глумецот/сценаристот/се на филмот прво смислил еден куп начини за умирање и после напишал сценарио околу нив. Резултатот е чисто садистички филм, таман за мизантропи како мене. Понатаму од тоа, нема што многу да се каже: типичен мафијашки филм, ништо претерано светкаво, само еден куп луѓе како се убиваат меѓу себе. Додуша, најчудното на мене ми беше што е најавено продолжение, па многу ме интересира кај ќе најдат уште луѓе за да се испоубијат во продолжението. Или можеби ќе биде субверзија и никој нема да убие никого, сите ќе бидат фини и ќе пијат чај цел филм. Но, целта е постигната: која и да е причината, би го гледал Outrage 2.
Оценка според системот на оценување на СФФ14 и покрај тоа што за Outrage не се гласаше: Така-така. Не беше воопшто лош (освен во смислата дека сите во филмот беа лоши, лоши луѓе), но на крај беше само типичен мафијашки филм.
Се на се, добар избор направив. Штета за македонските филмови, ама ЈПГ. Вие како си поминавте на СФФ годинава?
18
мар
Тоалетот позади нас
Оставете го тоалетот позади вас, како што сакате да го најдете кога ќе влезете во него
Овој знак ме мачи откако го поставија во вецето на работа и долго време не ми беше јасно зошто. Се мислев да не е случајно до се повеќе пасивно-агресивниот пристап што вработените го имаат едни спрема други, но не беше тоа. Мислам, не е дека не се зголемува пасивната агресивност (на овој знак му следуваше уште еден што ја инволвираше славната институција наречена “мајка ти”), но не е ни дека јас не сум доволно мизантропски сеирџија за да не би уживал во ова. Не, не. Нешто друго ме пецкаше секогаш кога ќе го видев тој знак, само не знаев што. Се до пред некој ден.
Проблемот е што кога ќе го видам овој знак, се што можам да кажам е: “Не можам”! Да не збориме за тоа дека дополнително ме мачи тоа што немам на кого да му го кажам, бидејќи моите посети на тоалетот се самостојни, не. Најмачното е што не можам да го оставам тоалетот позади мене како што сакам да го најдам кога ќе влезам во него, бидејќи не можам да најдам начин да внесам толку цицки во него. А пусти мерак, многу сакам да влезам во тоалетот и да биде полн* со цицки, или барем да има две-три солидни типки што би сакале да полово да општат со мене (иако, подобро би било првото – за второто ќе треба дополнително да се задржам уште две минути, па ќе ме пцујат колегите). Јас, колку и да сакам, навистина ја немам таа способност да го исполнам тоа што се бара од мене во овој знак, а и, кога ќе размислам подобро, навистина не е фер што никаде во близина нема дополнителни упатства околу тоа на кого треба да се обратам доколку имам проблеми од овој тип.
Решението, за среќа, е многу едноставно. Едноставно, со многу малку внимание и стрејфање, јас можам многу лесно од тоалетот да стигнам до компјутерот каде што се одвива најголемиот дел од мојата работа така што нема во ниеден момент да бидам свртен со грб кон него, и така нема никогаш да го оставам позади мене, и така нема да ги прекршам начелата на мојот мачител, знакот. Е сега, кога ќе си одам дома, во една фаза морам да му свртам грб (освен ако не одам наназад, но тогаш најверојатно ќе ме згази кола, што на долги патеки некако не ми се исплати баш), но претпоставувам дека има некакви лимитации околу моите обврски кон тоалетот (кои, исто така, би требало да бидат нагласени на знакот, а не се), на пример ако некој друг го посети тоалетот, или слични случки.
И да, еве, да кажеме дека ја имам способноста да го обликувам тоалетот според моите желби. Не ми е баш јасна поентата, кога и други го користат тој тоалет. На пример, јас, што си поштуем добра цицка, ќе го исполнам со цицки. После мене влегува Светлана (не, Њук, немам Светлана на работа, само пример е), а Светлана не само што има огромни цицки туку и живее со уште три жени и преку пенис и е од цицки и прво нешто што си го помислува е: “Леле, пак мочал оној кретенот исфрустриран”, па ги заменува сите плочки со розови и прави целата просторија да мириса на лаванда. После неа влегува Трале, уанаби блек металец и викенд сатанист што не поштуе многу розово, па после него сите ѕидови имаат пентаграми, превртени крстови и антихристијански пароли напишани на нив со црн маркер. После пак влегувам јас (не е дека не ми држи вода, туку ради алергиите пошто ми тече носот многу) и си викам: “Ех, гради (народски кажано: цицки)”, притоа мрморејќи нешто во врска со сифрустирани метлаци. Да, понекогаш си зборувам во загради, но тоа не е темата.
Е сега, доколку не важат тие лимитации околу тоа колку време треба да помине за да му свртиш грб на тоалетот, тука може да дојде до поинаков конфликт. Имено, јас може да почнам да внесувам цицки додека Трале уште црта пентиќи внатре, па тука ќе се караме кој повеќе и поскоро го оставил тоалетот зад него.
-”Па кај да најдам цицки во 10 сабајле? На гитарист ли ти личам, ебате?” – гневно одговарам на неговите примедби околу моето задоцнето градоносение.
-”Не знам јас, јас само правам што пишува на знакот. А брадавиците на оној парот што го стави сега под лавабо ми изгледаат сомнително христијански.” – се брани Трале, успешно убедувајќи ме дека веќе се мрднал, дали од премногу бластови, дали од ASP.NET.
Во меѓувреме доаѓа и Светле со розовите плочки. И двајцата и даваме… смртоносен поглед, а таа само била гладна па решила да оди на пауза после нуждата па после да го среди вецето. И таман успеваме некако да се согласиме за розови плочки со превртени крстови на нив и по некоја стриктно религиски неутрална цицка во ќошот, влегува да уринира Мрме и следниот што влегува во веце начекува постери од Џорџ Мајкл.
* Полн, да, но не до толку за да ги спречи нормалните операции во тоалетот.
13
мар
Цркнувачка
Во последно време размислувам за сите адети што треба да пројдат кога ќе рикнам и ми текна на некои услови што би сакал да ги поставам во однос на мојот погреб:
- Сакам на него да свири J.J. Milteau, како што веќе еднаш нагласив.
- Никако да се слушне за мене нешто од следново: “умре”, “почина”, “цркна”, “загина” или сл. Исклучиво да се употребува “отиде у курац”. Дури и во весник ако планирате да ме спомнувате.
- Пред да ми биде погребот, да се организираат четири свадби, чисто ради лајт хумор.
- Никој да не го викне Њук на мојот погреб, само за да се нервира.
- Да има соодветен настан на Фејсбук.
- На најмногу и најмалку еден посетител на настанот да му биде дозволено да ми застане над гробот и да рече: “Oh, Mittenz!”, по што би почнал да пие.
Нема да ве лажам дека ќе ми биде многу гајле што ќе се случи, пошто во тој момент претпоставувам дека ќе имам поголеми проблеми.
Замислете си ја следнава сцена: во недела, на 20.02.2011, ви се припива пиво. Не мислам во стил доаѓа до вас и ладно ви е од шишето, туку добивате желба да се напиете пиво. Ви текнува да одите во Браво и да се напиете пиво. Откривате дека некој кретен решил баш таа вечер да прави свирка таму.
После повеќе од година дена безбеден живот на граѓаните на Скопје, Fusnota пак со свирка, за да се пофалат со новата постава и стариот материјал, како и да ви дадат уште една прилика да го купите албумот, и тоа по ептен џабе цена.
23
јан
Идеја за ријалити шоу
Замислете си арена, кружна. Нешто како колосеум од римско време.
Не, не овој колосеум.
Внатре, во средината на кружниот дел има една сива непрозирна конструкција, долга околу две третини колку арената, широка околу една третина а доволно висока за да можат луѓе комотно да стојат во неа (што би рекло, повисока од автобусите што ЈСП ги купуваа од Кинезите). Со други зборови, тоа би изгледало вака нешто:
Замислете си го вака, само подобро нацртано.
Да имав некоја количина памет во главава, можеби и ќе го направев внатрешниот дел од арената различна боја со надворешниот (тој каде што ќе седи публиката), но, како што се гледа од дијаграмот, немам (иако, не треба да се носат заклучоци само врз основа на дијаграмот – на пример, за разлика од тоа што имплицира дијаграмот, сепак имам успешно завршено основно училиште, сосе документи кои го докажуваат тоа).
За тие што не сфатија до сега, се работи за мојата идеја за ријалити шоу, во кое главните учесници се фотографи. Ќе продолжам со описот, па ќе ви се разјасни мојот концепт.
Како што гледате од нацртаното, сивата непрозирна конструкција (СНК) е поделена на три комори.
Во првата комора (мошне паметно обележана со бројката 1 на нацртот) седи водителот или водителката на емисијата, т.е. тоа лице што има директен контакт со учесниците. Оваа комора е инаку единствената комора што има сопствен под – другите го користат подот од самата арена. Исто така, оваа комора е тотално непотребна од практични причини, и служи само за да ја зголеми малку онаа ова-е-во-живо-што-ако-нешто-се-заебе тензија. Кога сме веќе кај практични причини, лицето во оваа просторија носи оклоп.
Во втората комора (генијално обележана со мистериозниот знак 2 на нацртот) седи еден од учесниците, инаку фотограф, а има и голем екран. За потребите на пример-епизодата што ќе ја опишам подолу, ќе ја наречеме фиктивната учесничка Андријана. Андријана се слуша со водителот (во оваа фаза ќе претпоставам дека водителот е машко чисто од практично-пишувачки причини, да не си помислите дека не ми се мили и водителките) од првата комора, кој може да одбере да и покаже што сака на големиот екран. Инаку, Андријана, како што и е поставено столчето, седи свртена накај третата комора.
Во третата комора (сосема неочекувано обележана со нешто налик на 3 на нацртот), инаку помала од другите (знам, не се гледа од дијаграмот, глуп сум, итн.), стои (значи, не може да седи, мора да стои) другиот учесник, инаку исто така фотограф. За потребите на веќезапочнатата пример-епизода, ќе ја наречеме оваа фиктивна учесничка Маја. Маја ги слуша водителот и Андријана (а добра идеја и да има сопствен екран на кој ја гледа истата содржина од екранот на Андријана), но Андријана не е воопшто свесна дека Маја е таму.
Како што почнува епизодата, водителот започнува разговор со Андријана. Започнува со општи воведни прашања, па продолжува со општи прашања за нејзините фотографски тенденции, и во една фаза спомнува колку добри фотографии прави Маја, притоа прикажувајќи ги на екранот. Андријана, доколку екипата позади шоуто си ја завршила работата како што треба, бивајќи типичен фотограф, инстантно станува револтирана од овие погрешни заклучоци на водителот и безрезервно почнува да мрчи за прикажаните фотографии и за фотографските способности на Маја. На среќа на гледачите и на тие што имаат дададено пари за реклами во телевизијата каде што ќе се емитува ова, Маја слуша се што зборува Андријана и нервозно кружи по нејзината малечка комора (не и дадовме столче, ако ви текнува), притоа смислувајќи што ќе и направи на таа Андријана ако некогаш ја начека на улица или на изложба. Токму во моментот кога Андријана се зажештува најмногу во дисањето на фотографските способности, или воопшто чувството за естетика, на Маја, СНК почнува да се крева.
Е сега, ако паметите добро, првата комора има под, така што водителот би бил кренат горе на сигурно (ако се е во ред – носи и оклоп за секој случај), но другите немаат, така што Андријана наскоро ќе се најде очи во очи со разгневената Маја, која иако е слабичка 40-килограмска плавуша, во моментот кога ја забележува Ани, сеуште во залетот на фотографскиот мрч, скока и почнува да ја крши од ќотек со се што ќе и се најде при рака. Оваа пробува да се одбрани со клоци, тупаници, столчето и по некоја досетлива замерка за мајината способност да го искористи природното осветлување на просторијата, и се тоа додека публиката навива, а и можеби, за да биде иронијата поголема, фотографира. Епизодата завршува со смртта на еден (или двајцата) учесници, или (што би се случувало поретко) со признанието на еден од учесниците дека другиот е добар фотограф и/или дека критиките биле на место.
Очигледно оваа емисија не би можела да трае многу долго, бидејќи сите фотографи ќе сфатат за што се работи и ќе се изгуби шок вредноста на моментот на кревање на СНК, иако има можности и за други варијации доколку продуцентите би биле подготвени да ги смислат.
Толку од мене, и од овој момент примам понуди за откуп на идејава.
Конечно заврши и 2010 и сите ги вадат топ 5 албумите. Јас нема што да вадам, 9 албуми слушнав годинава. Патетика. Ни по еден месечно нема во просек. Па можам да ги пројдам сите, а?
Пред да почнете да се буните, ги дисквалификував Fusnota (бидејќи ме има мене на албумот, ама и да ме немаше, Fusnota е, ебаго) и How To Destroy Angels (тоа беше EP, колку и да беше добро).
АПДЕЈТ: После повторното откритие дека сум морон, ми текна на двата албуми што ги слушав а сепак заборавив. Оу уел. Барем сега може да се каже дека сум слушал по еден албум за 2010 месечно, ако го сметаме тој на Fusnota. Па раздвижив тука некои работи.
The Rest
Или, кои 4 не влегоа во топ 5.
Coheed and Cambria – Year of the Black Rainbow
Coheed and Cambria ми се еден од омилените бендови, ама последниов албум не ми влезе во уво никако. Иако критичарите некако подобро го прифатија од претходниот, на мене ич не ми остана во глава. Не е дека немаше песни што вечно ќе ми останат на списокот на епик изведби на C&C, но после второто слушање веќе немав некоја желба спонтано да го слушам Year of the Black Rainbow. Песните ми звучат некако генерички и не толку инспирирани како во најјаките албуми. И што по ѓаволите е со левата гитара? Ужасно звучи. Да, да, тебе те гледам, Travis Stever. Mожеш ти и подобро. Не е дека не би го пуштил да фршти ени деј ов th уик, ама едноставно не е за топ 5 во 2010.
Vampire Weekend – Contra
Ова ми е “ај да слушнам нешто популарно” албумот за 2010. Иако многу ми се допаѓа продукцијата и бизарната инструментализација на целиот албум, едноставно ми е превесел. Не дека јас само думојни пуштам по дома, ама си имам граница и обично ако е нешто весело барам и соодветно бучни гитари да го пополнат, а тука инструментите не се до толку бучни (освен перкусиите). А да имаше бучни гитари немаше да ја има таа добра продукција и оригиналниот звук. Така што овој не влегува во топ 5 ради субјективност, а објективно не би знаел да оценам.
Monster Magnet – Mastermind
Monster Magnet знаат да направат одличен албум (ако биле на добрата дрога тогаш), а знаат и да направат таков што е речиси неслушлив во трезна состојба (ако биле на лошата дрога). Ретко се случува да е нешто измеѓу, како овој. Додуша, на секој албум имаат барем по една-две одлични песни, ама па овој како да ги има малку повеќе, а и не е воопшто неслушлив, само не е нешто многу впечатлив. Истиот коментар како и за C&C, освен делот за гитарата на Travis Stever, бидејќи Travis Stever не свири во Monster Magnet.
Ritam Nereda – Paralelni svet
Првата песна ептен ме завлече и можеби затоа се подразочарав доволно за Паралелни свет да не влезе во топ петте. Не е дека е лош албум и дека можам да му најдам којзнае какви фалинки (продукцијата е одлична, звукот е неверојатно добар), освен можеби краткоќата, ама мислам дека после таа феноменална прва песна ништо не можеше да го има истиот ефект. Во секој случај, баш ме интересира што ќе направат понатаму со Саша Фриш на гитара.
Тотално опуштање – Ритам и блуд
За многу луѓе, Тотално опуштање секогаш биле претерано дисхармоничен бенд, ама јас ги памтам како еден од ретките бендови (воопшто, не само кај нас) што навистина си ја живеат својата музика, небаре песните што ги свират се само канализирање на саундтрекот што секој ден им свири во глава. 
Би им препорачал на сите луѓе барем еднаш во животов да го слушнат албумот, пред се за да го доживеат моментот на возење во автобус додека во слушалки им ечи: “цицки, цицки, цицки, цицки, цицки, цицки, ци-цицки”! Да не збориме за оној мал милион моменти во текот на албумот кога комотно можеш да застанеш и да си речеш: “Човече, што слушам јас?”
Кога ги собирав албумите од 2010 изброив 9, вклучувајќи го и овој. Во меѓувреме очигледно ми текнало на некој друг албум и кога ми дошле девет на број сум заборавил да напишам нешто за него.
Last Act of Defiance – Sadistic Blessings
Добро, објективно не нудат ништо ново. Ама заеби објективност. Првиот албум на Last Act of Defiance е едноставно забавен, бескомпромисна трешеријада што звучи како да излегла од Германија или САД пред минимум 15 години, често потсетувајќи на Tankard а ми се случува и понекогаш слушајќи го албумов да ми се вратат флешови од Carnivore (сосе бизарно њујоршкиот акцент што од време на време го вади пејачот на LAoD). Плус, кој не би си потпевнувал на Decapitated, Condemned to Eternal Gloom и See You in Hell? (ОК, најверојатно Христијаните… но не ми беше тоа поентата)
Пред да ми текне на Grinderman 2, Sadistic Blessings беше во топ 5. Сега ги заебав.
The Best
Не се по некој особен редослед. Девет албуми беа вкупно, онака од памтење ги пишувам, не е дека имам којзнае какви планови.
Верка – Моторни песни
Го фатија крајот на годината, ама добро го фатија. Можеби најамбициозниот македонски метал албум било кога снимен, Моторни песни е некако неконвенционален, некако останува во глава, и некако станува се подобар со секое наредно слушање. Којзнае, може уште не сум му дал прилика да ми се здосади. Текстовите се толку бизарно и уникатно македонски што добивам нагон да ги гушнам (текстовите, секако). Ако не ви пречи малку побучна музика (навистина, самите тапани се доволно полни и бучни, и плус на тоа кога ќе додадеш онаков народен тапан…), би ви препорачал да го побарате албумов.
Scattered – Introspection
ОК, морам да признаам дека повеќето од албумиве се од македонски бендови, во главно пошто годинава одев по свирки и промоции и сл., па ваму зимав албум, таму зимав албум итн. Дигресиите на страна, Introspection е одличен метал албум. Одлични инструменталисти, одлично пеење… Вокалите имаат добро издефинирани мелодии, а гитарските солажи се многу интелегентно составени, а секогаш е добро да се чуе метал гитарист што сфаќаш дека не свири соло само со раце туку ја користи и главата малку. Scattered се еден од оние бендови што знаат да направат многу добра рамнотежа помеѓу мелодијата и агресивноста. Па ако не сте по металите нема што друго да ви кажувам, а ако сте, може да го најдете по нетов и да го соберете.
Orphaned Land – The Never Ending Way of ORWarriOR
Ах, Orphaned Land, Orphaned Land. Многу добра музика правите, и тоа ми е јасно. Не ми е јасно само како албумите на Orphaned Land никогаш не ми се вртат низ глава онака самостојно, туку некако се губат во позадина и се појавуваат само кога ќе го пуштам албумот пак или ќе прочитам име на некоја песна. Тоа и сомнителната употреба на големи букви во насловот на страна, нема утка со Orphaned Land. Ги спремаат албумите долго и внимателно (претходниот албум, Mabool, дефинитивно влегува во топ 5 на 2004) и тоа се познава. Плус, ако уште не сте убедени дека звучи добро, Steven Wilson од Porcupine Tree е продуцент на албумов.
Флукс – Старо аро
ОК, ОК, краток е. Брзо завршува. Но доста за мојот пенис. И покрај тоа што е со должина на EP (добро, 10 песни, ама со панкерска краткоќа) и трае точно колку што ми е патот од дома до работа, долго време се чекаше да се слушне нешто ново од Флукс. Плус, има некаква еволуција во звукот тука. Некоја хармониичка на гитарите, некоја рокерска песничка, по некое солце (не многу гласно) и сл. А не дека е лошо и тоа што продукцијата звучи ептен светски, а тек кога ќе ти текне дека се работи за панкери од Македонија… Текстовите се типично флуксовски-нихиилистични а народски секојдневни, што е прилично уникатно за нашето говорно подрачје.
Grinderman – Grinderman 2
За тие што не чуле за Grinderman, тоа е покласичнорокерски проект на членови на Nick Cave and The Bad Seeds, вклучувајќи го и самиот Кејв. Ако викам покласичнорокерски, не значи дека Grinderman 2 е лесен албум за дефинирање. Некоја чудна стонерска абоминација што во исто време успева да звучи ултрапицнато со миљарда инструменти а сепак многу мрсно и гаражно, албумов најверојатно звучи многу подобро од се што може да се напише за него (во рамките на вистината, секако – можам секогаш да напишам дека албумов ќе ми го подобри сексуалниот живот, и тоа е добра работа, ама не е вистина).
Првиот пат го заборавив дека е излезен во 2010, бивајќи морон.
The Unheard
Што од 2010 не стигнав да слушам, а сакав (не е дека нема да го слушнам некогаш, ама не стигнав колку за топ 5).
Avenged Sevenfold – Nightmare
По смртта на нивниот тапанар, A7X го замолуваат неговиот тапанарски идол, легендарниот Mike Portnoy, да ги одлупа последните песни што ги имаат напишано со него во негова чест, и овој се согласува. Овие знаат да извадат нов албум и првиот сингл што излезе не беше ич лош, па баш ме интересираше како звучи целиот албум.
Slash – Slash
Сите ми го испофалија првиот соло албум на Слеш, а јас не стигнав да го преслушам. FML.
Саундтрекот на Scott Pilgrim vs. the World
Еден од најдобрите филмови на 2010 има еден од најдобрите саундтреци ев’р. Повеќето луѓе што ги знам што го гледаа филмот се заразија со музиката, па дури и јас, со тоа што никогаш не стигнав да го преслушам целиот албум.
The Ocean – Heliocentric и Anthropocentric
The Ocean (кои инаку пред едно три години имаа феноменален концерт во Скопје… на кој присуствуваа едно 50 души) издадоа дури два албуми во 2010, па ако се нешто како претходниот, вреди да се слушнат.
goldsmith
Последни коментари